Soms zegt een schilderij meer over wat je niet ziet dan over wat er echt staat.
In het werk van Vinz Sonderlinck zit altijd een tweede laag onder het oppervlak. Het is een stille vraag die blijft hangen, lang nadat je al verder bent gelopen. Vinz woont en werkt in Sint-Niklaas. Hij kijkt naar de wereld met de nieuwsgierigheid van iemand die niets als vanzelfsprekend aanneemt. Zijn werk draait rond de mens: hoe we onszelf vormen, hoe we ons tot de natuur verhouden en wat er schuilgaat achter wat we tonen.
Hij schildert vanuit een fascinatie voor wat ons stuurt zonder dat we het merken. Diezelfde vraag onderzocht hij ook literair, in zijn essay Social Engineering: De Wakkere Droom van het Bewakingskapitalisme (2022): hoe worden onze verlangens, keuzes en identiteit vandaag gevormd door onzichtbare krachten, van massapsychologie tot digitale surveillance?
Voor Sonderlinck is kunst nooit louter decoratief, maar een vorm van maatschappelijk engagement: een manier om verbeeldingskracht in te zetten tegen een wereld die steeds meetbaarder en voorspelbaarder wordt. Zijn schilderijen zoeken net wat zich aan die meetbaarheid onttrekt: wat niet onmiddellijk verklaarbaar is, wat groot is maar onzichtbaar blijft, wat pas zichtbaar wordt als je goed genoeg kijkt.
Reeksen als The Feasible Human (De maakbare mens), Happiness Machine en Order Out of Chaos laten zien hoe hij een thema telkens opnieuw openbreekt, van een andere kant bekijkt en verder uitdiept. Met De Wakkere Droom (2024) toont hij een reeks werken die deze thema's beeldend vertalen: een persoonlijke, kritische blik op een wereld die aanpassing verlangt, terwijl kunst net de ruimte biedt om dat niet te doen. In zijn recente doeken (2025–2026) worden de beelden stiller: oppervlakken die zich niet laten lezen, in een tijd waarin systemen steeds vaker voor ons kijken.
Naast zijn eigen werk is Vinz de drijvende kracht achter Art Gallery Caprice in Sint-Niklaas, een galerij die geen prijskaartjes ophangt en kijken opnieuw tot een oefening wil maken.